De Bedlington Terrier is een klein ras wat vernoemd is naar het mijnbouwstadje Bedlington, in Northumberland in het Noordoosten van Engeland. Oorspronkelijk is de Bedlington Terrier in de 18de eeuw gefokt voor de jacht op klein wild zoals dassen in de mijnen, maar later is het ras voornamelijk gebruikt in wedstrijden, shows en als gezelschapshond. De Bedlington is nauw verwant aan de Dandie Dinmont Terrier, Whippet en Otterhound.
De Bedlington kan over het algemeen goed met kinderen overweg. Het is een goede zwemmer in vergelijking met de echte waterhonden zoals de Newfoundlander en Landseer met een goed uithoudingsvermogen en veel snelheid. Bedlingtons staan er om bekend dat ze qua uiterlijk wel wat weg hebben van lammetjes. Voorkomende kleuren zijn blauw, grijs en lever. Bedlingtons zijn bijzonder dapper en soms zelfs vechtlustig. Als ze in een gevecht verzeild raken, zijn het zijn koelbloedige, rustige vechters die over het algemeen doorgaan tot de dood tenzij er bijtijds wordt ingegrepen. Over een van de eerste Bedlingstons, Ainsley Young Piper, gaat de legende dat hij op de leeftijd van 8 maanden al begon met het vangen van dassen.
De naam Bedlington Terrier is pas ontstaan in 1825, daarvoor was het ras bekend onder de naam Rothbury of Rodbury Terrier. Vanaf 1870 is de Bedlington Terrier toegelaten tot hondenshows. In 1948 werd Rock Ridge Night Rocket als eerste Bedlington Terrier verkozen tot Beste in Show. (BIS)
Het ras kent weinig gezondheidsproblemen. Voornaamste problemen ontstaan door koperstapelingsziekte en een aantal oogproblemen.
