Herkomst
Nederlands ras.
Tegen het midden van de negentiende eeuw in Amsterdam in gegoede kringen zeer in trek.
De Amsterdamse hondenkoopman Abraas verkocht deze honden aan de Amsterdamse beursbezoekers onder de naam 'heren-stalhonden'. In spreektaal werd het al gauw Smous´. \ Om hem te onderscheiden van het Brusselse Smousje´, alias de Griffon Bruxellois, werd de naam `Hollandse Smous´.
Na een lange periode waarin populariteit en afnemende belangstelling elkaar afwisselden, werd in 1949 het laatste nest in het Nederlands Hondenstamboek ingeschreven.
Vanaf 1973 nam mevrouw H.M. Barkman-van der Weel het initiatief het ras terug te fokken.
Ze startte met op de Smous gelijkende bastaarden.
De oorspronkelijke herkomst van het ras staat niet vast.
Algemeen bestaat de mening dat de gele Schnauzer aan de wieg van dit ras heeft gestaan.
Algemeen voorkomen
Ruigharige, levendige, beweeglijke, krachtige en vierkant gebouwde hond.
Schofthoogte reuen 37 - 42 cm, teven 35 - 40 cm
Gewicht reuen en teven 9 - 10 kg
Vacht Dubbele vacht, hard, niet te lang, recht, ruwharig, die het gehele lichaam, benen en hoofd bedekt.
Voldoende ondervacht.
Eenkleurig geel in alle schakeringen met een voorkeur voor donker strogeel.
Oren, snor, baard en wenkbrauwen mogen een donkerder tint hebben.
Gebruik Oorspronkelijk begeleider van paard en rijtuig, alsmede rattenvanger in de stal. Nu familiehond.
Gezondheid Er zijn geen ernstige rasspecifieke gezondheidsproblemen. Fokdieren moeten een rasgedragstest hebben doorstaan.
Aard Aanhankelijk, vrolijk, vriendelijk en vrij; honkvast.
Bijzonderheden De harde vacht behoeft geen andere verzorging dan twee maal per jaar geplukt te worden.
Er is echter nog erg veel variatie in het uiterlijk en terugslagen als doezige of juist kortharige beharingen komen geregeld voor.
De doezige vacht is gewoonlijk niet te plukken en vergt veel onderhoud als men hem vrij van klitten wil houden.