Over het ras
De Duitse herder stamt af van de Bronshonden, waarvan men aanneemt dat deze ongeveer 20.00 jaar geleden als eerste honden in Europa werden gebruikt voor het hoeden van schapen. De Duitse ritmeester Von Stephanitz heeft veel invloed gehad op de huidige Duitse herder. Hij was de oprichter van de Verein fur Deutsche Schaferhunde in 1899. Hij verbeterde het karakter en uiterlijk van dit ras met het motto dat ‘geschiktheid voor het werk het enige criterium voor schoonheid is’. Hiermee werd de basis gelegd voor een van de meest geliefde hondenrassen ter wereld. In 1891 werd de standaard opgesteld voor dit ras. De Duitse Herder is het meest geregistreerde hondenras ter wereld, en hij wordt veelal gebruikt als werkhond op verschillende gebieden.
De Duitse Herdershond is een middelgrote, rechthoekig gebouwde hond met een draverlichaam en is sterk en gespierd. Hij oogt harmonieus, heeft de beschikking over een moedig karakter en is zeer stabiel. Door zijn grote werklust en trouw is het een ideale werkhond.
De toegestane kleuren bij een Duitse Herder zijn zwart, grauw, zwart met roodbruin, bruin en een gele tot helgrauwe aftekening. Heeft vaak een zwart zadel. Wit is niet toegestaan.
De Duitse Herder is een zeer veelzijdige gebruikshond voor de mens. Kan functioneren als herdershond, lawinehond, blindengeleidehond, speurhond, waak- en verdedigingshond, politiehond. Ook is de Duitse Herders is uitermate geschikt als gezinshond.
De Duitse Herder is een veelzijdige, intelligente, leergierige en actieve hond. Hij vereist zeer veel lichaamsbeweging, om hem zowel mentaal als lichamelijk ‘gezond’ te houden. Anders loopt men de kans dat verveling snel omslaat in negatief gedrag. Belangrijk is dat de honden goed gesocialiseerd worden en een consequente opvoeding krijgen.
De Duitse Herder als apart type is nog niet zo oud, hoewel zijn oorspong door sommige schrijvers teruggevoerd wordt tot de tijd van de oude Romeinen. Het huidige ras komt voort uit één enkele hond: Hector Linksrhein, later Horand von Grafrath genoemd. Deze hond is in april 1899 erkend als de eerste Duitse Herder. Kapitein Max von Stephanitz, die hem uitkoos, was op zoek naar een ras dat over sterke zenuwen beschikte en oplettend, onverstoorbaar, volgzaam, waakzaam en betrouwbaar zou zijn. Ook moest deze hond beschikken over moed, vasthoudendheid in het gevecht en hardheid. Dit is een hele lijst kenmerken, maar dit is wel wat we winden in de Duitse Herder, het meest populaire ras ter wereld; het is zowel een gezinshond als de beste allround werkhond en een "soldaat", als je probeert hem te verslaan.
Het Duitse leger heeft de Duitse Herder tijdens de Eerste Wereldoorlog voor verschillende taken gebruikt. De geallieerden hebben deze hond, toen ze zagen hoe effectief hij was, ook geadopteerd. Na de oorlog zijn de Duitse Herders in de Verenigde Staten populair geworden doordat ze in vele films een rol speelden. Er was in het hele land een run op honden die eruit zagen als Strongheart en Rin Tin Tin. Er gaat het gerucht dat de Duitse Herder, trouwe hond als hij is, de Warner Brothers van de ondergang heeft gered. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de Duitse Herder voor het Rode Kruis onvervangbaar. Maar gewone mensen en kennel clubs vonden het niet prettig dat een zeer gewild ras de naam van de "vijand" droeg; daarom werd aan de naam "Alsatian" de voorkeur gegeven. In 1977 heeft dit ras zijn oorspronkelijke naam weer teruggekregen.
De populariteit van de Duitse Herder bleef niet zonder gevolgen. Het zonder scrupules en zonder onderscheid fokken in de periode na de Eerste Wereldoorlog heeft ertoe geleid dat bij veel honden erfelijke problemen zoals heup - en elleboog misvormingen voorkwamen. Ook kan de Duitse Herder aangeboren hartafwijkingen vertonen en huidallergieën ontwikkelen.
De Duitse Herder is ongeveer 60 cm hoog bij de schouders, is iets langer dan dat hij hoog is en weegt ongeveer 36 kg. De vacht is meestal zwart en tan van kleur, maar er komen ook honden met andere kleuren voor. De levensverwachting van de Duitse Herder is ongeveer 13 jaar. Het is goed om de vacht dagelijks te borstelen, omdat de hond altijd haren verliest en ook nog eens in bepaalde seizoenen hevig in de rui komt. De vacht moet sporadisch gewassen worden, om het verlies van huidvetten te vermijden, hetgeen problemen kan veroorzaken.
De Duitse Herder is een zeer intelligente hond en hij leert graag. Deze hond is trouw en beschermend, zal tegenover onbekenden eerst wantrouwend zijn en is een goede waakhond. Maar de Duitse Herder wordt niet als vijandig beschouwd, eerder kalm en vol vertrouwen; agressie bij deze hond is een teken van slecht fokken. De Duitse Herder houdt van zijn familie, heeft graag gezelschap en moet niet alleen worden gelaten. Deze honden voelen zich het prettigst als ze een activiteit of een taak te doen hebben.\
Schofthoogte
Reu 60 -65 cm. Teef 55 - 60 cm.
Gewicht
Reu 30 - 40 kg. Teef 22 - 32 kg.
Verschijning
Krachtig, gespierd.
Aard
Zelfverzekerd, waaks, vriendelijk.
Hoofd
Vorm: wigvormig..
Voorhoofd: iets gewelfd.
Neus: zwart.
Ogen
Niet te groot.
Vorm: amandel.
Kleur: donker.
Oren
Staand. Spits.
Mond
Kaken: krachtig.
Lippen: donker, goed sluiten.
Gebit: schaargebit.
Hals
Krachtig, gespierd.
Voorhand
Recht.
Schouderblad: gespierd.
Lichaam
Ribben: weinig welving.
Rug: gespierd, krachtig.
Lendenen: breed, krachtig, gespierd.
Croupe: lang.
Achterhand
Dijen: krachtig, gespierd.
Spronggewricht: krachtig.
Voeten
Voetzolen: hard.
Nagels: donker, krachtig.
Staart
Tot spronggewricht.
Kleur
Zwart met bruine, gele, grauwe aftekeningen.
Effen: zwart, grauw met zwart zadel, masker.
Vacht
Bovenvacht: stug.
Fouten
Vacht: wit.
Agressie.
Misvormingen
NB
Reuen: twee testikels moeten goed ingedaald zijn in het scrotum.\
Beschrijving
De Duitse herder stamt af van de Bronshonden, waarvan men aanneemt dat deze ongeveer 20.00 jaar geleden als eerste honden in Europa werden gebruikt voor het hoeden van schapen. De Duitse ritmeester Von Stephanitz heeft veel invloed gehad op de huidige Duitse herder. Hij was de oprichter van de Verein für Deutsche Schäferhunde in 1899. Hij verbeterde het karakter en uiterlijk van dit ras met het motto dat ‘geschiktheid voor het werk het enige criterium voor schoonheid is’. Hiermee werd de basis gelegd voor een van de meest geliefde hondenrassen ter wereld. In 1891 werd de standaard opgesteld voor dit ras. De Duitse Herder is het meest geregistreerde hondenras ter wereld, en hij wordt veelal gebruikt als werkhond op verschillende gebieden.
De Duitse Herdershond is een middelgrote, rechthoekig gebouwde hond met een draverlichaam en is sterk en gespierd. Hij oogt harmonieus, heeft de beschikking over een moedig karakter en is zeer stabiel. Door zijn grote werklust en trouw is het een ideale werkhond.
De toegestane kleuren bij een Duitse Herder zijn zwart, grauw, zwart met roodbruin, bruin en een gele tot helgrauwe aftekening. Heeft vaak een zwart zadel. Wit is niet toegestaan.
De Duitse Herder is een zeer veelzijdige gebruikshond voor de mens. Kan functioneren als herdershond, lawinehond, blindengeleidehond, speurhond, waak- en verdedigingshond, politiehond. Ook is de Duitse Herders is uitermate geschikt als gezinshond.
De Duitse Herder is een veelzijdige, intelligente, leergierige en actieve hond. Hij vereist zeer veel lichaamsbeweging, om hem zowel mentaal als lichamelijk ‘gezond’ te houden. Anders loopt men de kans dat verveling snel omslaat in negatief gedrag. Belangrijk is dat de honden goed gesocialiseerd worden en een consequente opvoeding krijgen.
Karakter
Schofthoogte
Reu 60 - 68 cm. Teef 55 - 63 cm.
Verschijning
Middelgrote hond.
Aard
Intelligent, trouw.
Hoofd
Snuit: tamelijk lang.
Neus: zwart. Leverkleurig bij lichtere vacht.
Ogen
Tamelijk groot.
Vorm: amandelvormig.
Kleur: geel - amberbruin, blauw. Soms tweekleurig van ogen.
Oogleden: zwart.
Oren
Groot. Rechtopstaande oren.
Mond
Gebit: schaargebit.
Lippen: zwart.
Hals
Gespierd.
Voorhand
Gespierd.
Lichaam
Borst: diep.
Rug: recht.
Lendenen: gespierd.
Achterhand
Lang, gespierd.
Voeten
Klein.
Beweging
Gemakkelijk.
Staart
Lang.
Kleur
Alle natuurlijke kleuren.
Vacht
Middelmatige lengte.
NB
Reuen: twee testikels moeten goed ingedaald zijn in het scrotum.\