Over het ras
Tibetaanse boeddhistische monniken uit het Oosten bezaten al meer dan 2500 jaar geleden Mopshondjes. De legende ging dat als de Monnik die het hondje bezat overleed, zijn geest over zou gaan in de Mopshond. Het hondje werd dan ook enorm in de watten gelegd door de andere monniken.
De Mopshond is een ietwat gedrongen en compacte viervoeter. Hij is wat vierkant gebouwd en heeft een grappige uitstraling. Hij is vrolijk en levendig. De leeftijdsverwachting is ongeveer 13-14 jaar.
Abrikoos, Beige (Fawn), Zwart of Zilver. De karakteristieke aftekeningen moeten goed tot hun recht komen in de zuivere kleur van de vacht. Deze zwarte aftekeningen zijn het masker, de duimafdruk voor op het hoofd en de streep van de achterhoofdsknobbel tot aan de staartpunt (de zgn. Aalstreep).
De Mopshond is een vriendelijke, sociale allemansvriend. Hij wil graag overal mee naar toe. Hij heeft een goedaardig karakter, het is een echte kindervriend. De Mops is een tikkeltje koppig en snel op zijn teentjes getrapt, maar hij blijft altijd een grappige spring-in-'t-veld.
De Mopshond is een van de oudste rassen en men neemt aan dat het ras rond vierhonderd voor Christus in Azië is ontstaan. Hoewel de oorsprong van deze hond gehuld is in mysteriën, wordt aangenomen dat de Mopshond van Oosterse afkomst is en mogelijk een afstammeling is van de kortharige Pekingees.
William de Derde van Engeland had verschillende Mopshonden als zijn favorieten. En ook Josephine, de vrouw van Napoleon en koningin Victoria hadden Mopshonden als huisdier. In Engeland werden de eerste Mopshonden "Dutch Mastiffs" genoemd. Volgens de rasstandaard wordt de Mopshond beschreven als een hond die "multum in parvo" is, hetgeen wil zeggen "veel in een klein pakketje". De rasstandaard van de Mopshond is in 1883 vastgesteld. De American Kennel Club heeft dit ras in 1885 erkend. De meeste Amerikaanse liefhebbers hebben hun Mopshond uit Engeland geïmporteerd.
Net als alle rassen kent de Mopshond bepaalde gezondheidsproblemen. Wanneer deze hond onvoldoende aandacht en verzorging van de dierenarts krijgt, valt hij ten prooi aan een aantal verschillende gezondheidsproblemen. De Mopshond heeft, net als alle andere rassen met een korte snuit, een aanleg tot het krijgen van chronische ademhalingsproblemen. De korte snuit bezorgd de Mopshond in warme en vochtige klimaten problemen. Door een lichtelijke onderbeet, lijdt de Mopshond vaak aan tand - en tandvleesproblemen. De delicate ogen van de Mopshond hebben een aanleg tot het krijgen van ontstekingen van het hoornvlies en zweren op het hoornvlies. Deze honden hebben ook een neiging om te snuiven en te snurken. Andere gezondheidsproblemen die bij de Mopshond voorkomen zijn knieschijf luxatie, heupdysplasie en encefalitis. De levensverwachting van de Mopshond ligt rond de 15 jaar.
De Mopshond heeft een innemende persoonlijkheid. Het is een intelligente metgezel en hij is koppig, levendig, aanhankelijk en beminnelijk. De Mopshond is een natuurlijke clown, die je aan het lachen zal maken. Het zijn uitstekende waakhonden, die noch makkelijk opgewonden raken, noch saai zijn. Ze zijn een beetje koppig en kunnen makkelijk verveeld raken door al te veel herhaling bij de training. De Mopshond heeft de intelligentie om de toon van de stem van zijn bas te kunnen herkennen. Mopshonden leven vredig naast andere honden en dieren. Ze zijn speels en doen het zeer goed met kinderen. Het zijn echte kameraden, die van menselijk gezelschap houden; wanneer ze genegeerd worden, zullen ze jaloers worden.
De Mopshond heeft een kortharige, gladde vacht. Deze hond verhaart hevig en moet regelmatig geborsteld worden. Een Mopshond moet na het baden snel worden afgedroogd. Ook moeten de oren regelmatig worden schoongemaakt en de nagels geknipt.\
Schofthoogte
25 - 28 cm.
Gewicht
Reu 8,5 kg. Teef 6,5 kg.
Verschijning
De Mopshond is een vierkante, compacte, hond.
Hoofd
Groot, rond. Geen doggengroef. Grote diepe plooien.
Snuit: kort, dik; vierkant maar niet opgebogen.
Ogen
Groot, bolvormig.
Zachte en vragende uitdrukking met veel glans.
Kleur: donker.
Oren
Dun.klein, zacht als fluweel.
Zowel het rozenoor en het knopoor zijn toegestaan, maar het knopoor heeft de voorkeur.
Mond
Gebit: licht ondervoorbijt.
Onderkaak: breed.
Hals
Krachtig en dik. Het hoofd moet trots gedragen worden.
Voorbenen
Gespierd, recht. Matig lang en goed onder het lichaam geplaatst.
Lichaam
Kort en compact.
Borstkas: breed.
Goede ronde ribben.
Rechte rug.
Achterbenen
Gespierd, recht. Matig lang en goed onder het lichaam geplaatst.
Voeten
Geen hazen-of kattenvoeten.
Nagels: zwart.
Staart:
Aanzet: hoog.
Stijf over de rug gekruld (ter hoogte van de heup).
De dubbelde krul heeft de voorkeur.
Beweging
Vrij en krachtige afzet. Van achteren een licht rollende beweging.
Vacht
Fijn, glad, kort, zacht, maar niet wollig of hard.
Kleur
Zwart, zilver, abrikoos, beige.
Elke kleur moet zuiver zijn om de aftekeningen goed tot zijn recht te laten komen: het zwarte masker, de duimafdruk op het voorhoofd en de aalstreep (zwarte streep van de
Beschrijving
Tibetaanse boeddhistische monniken uit het Oosten bezaten al meer dan 2500 jaar geleden Mopshondjes. De legende ging dat als de Monnik die het hondje bezat overleed, zijn geest over zou gaan in de Mopshond. Het hondje werd dan ook enorm in de watten gelegd door de andere monniken.
Er wordt aangenomen dat de Oost-Aziatische Ha-Pa, een veelvuldig voorkomend klein kortharig hondje met een krulstaartje en een stompe neus, de stamvader is van onze hedendaagse Mopshond. Via China en Japan is het Mopshondje met de Verenigde Oost-Indische Compagnie naar Europa gekomen. In Europa had het hondje snel liefhebbers in de Koninklijke familie, mede doordat hun vachtkleur overeenkwam met het Huis van Oranje. Prins Willem van Oranje had meerdere Mopshondjes waarvan één genaamd "Pompey". Er wordt gezegd dat "Pompey" het leven van zijn baasje heeft gered. Toen Willem van Oranje door Frankrijk reisde met een tent werd hij achtervolgd door de Spanjaarden. Pompey krabte en blafte toen zijn baas sliep zodat de prins tijdig kon vluchten.
Pas na de Tweede Wereldoorlog kreeg het hondje serieuze belangstelling doordat er toen gericht is gaan fokken met stamboom. De grondlegster voor deze betekenisvolle basis voor de hedendaagse Mopshond is Mw. Veldhuis. Dankzij haar is ook Commedia; de vereniging van fokkers en liefhebbers van de Mopshond, welke is opgericht in 1957. De Mopshond is een vrolijke, levendige en gezellige hond.
De Mopshond is een ietwat gedrongen en compacte viervoeter. Hij is wat vierkant gebouwd en heeft een grappige uitstraling. Hij is vrolijk en levendig. De leeftijdsverwachting is ongeveer 13-14 jaar.
Abrikoos, Beige (Fawn), Zwart of Zilver. De karakteristieke aftekeningen moeten goed tot hun recht komen in de zuivere kleur van de vacht. Deze zwarte aftekeningen zijn het masker, de duimafdruk voor op het hoofd en de streep van de achterhoofdsknobbel tot aan de staartpunt (de zgn. Aalstreep).
De Mopshond is een vriendelijke, sociale allemansvriend. Hij wil graag overal mee naar toe. Hij heeft een goedaardig karakter, het is een echte kindervriend. De Mops is een tikkeltje koppig en snel op zijn teentjes getrapt, maar hij blijft altijd een grappige spring-in-'t-veld.
Karakter
Schofthoogte
Reu 60 - 68 cm. Teef 55 - 63 cm.
Verschijning
Middelgrote hond.
Aard
Intelligent, trouw.
Hoofd
Snuit: tamelijk lang.
Neus: zwart. Leverkleurig bij lichtere vacht.
Ogen
Tamelijk groot.
Vorm: amandelvormig.
Kleur: geel - amberbruin, blauw. Soms tweekleurig van ogen.
Oogleden: zwart.
Oren
Groot. Rechtopstaande oren.
Mond
Gebit: schaargebit.
Lippen: zwart.
Hals
Gespierd.
Voorhand
Gespierd.
Lichaam
Borst: diep.
Rug: recht.
Lendenen: gespierd.
Achterhand
Lang, gespierd.
Voeten
Klein.
Beweging
Gemakkelijk.
Staart
Lang.
Kleur
Alle natuurlijke kleuren.
Vacht
Middelmatige lengte.
NB
Reuen: twee testikels moeten goed ingedaald zijn in het scrotum.\