Over het ras
De Otterhound is een van de oudste Britse rassen. Het ras stamt onder andere af van de Chien de Saint-Hubert. De precieze afkomst is onduidelijk. De koning van Engeland Jan zonder Land (1199-1216) had een pack Otterhounds in gebruik. De Otterhound werd gebruikt voor de jacht te water en op land en in bijzonder op de otter. Toen de jacht op otters verboden werd dreigde het ras bijna uit te sterven. Gelukkig hebben fokkers in Engeland ervoor gezorgd dat dit unieke ras bewaard bleef. In het begin van de twintigste
kleurig grijs, zandkleurig, rood, tarwekleurig en blauw. Geringe witte aftekeningen op hoofd, borst, voeten en staartpunt mogen. Witte honden mogen geringe citroenkleurige, blauwe, of daskleurige aftekening hebben. Zwart en tan, blauw en tan, zwart en cremekleurig incidenteel leverkleurig, tan en leverkleurig, tan en wit. Niet toegestane kleuren zijn leverkleurig en wit.
De Otterhound is een vriendelijke, zeer aanhankelijke, trouwe en zelfstandige hond. De dieren zijn lief voor kinderen. Beweging is echter een vereiste om de hond in goede conditie te houden. Tevens dient men te bedenken dat Otterhounds graag hun eigen stem horen.
De Otterhound is het resultaat van het kruisen van de Bloodhound met ruwharige Terriers, Griffons en Harriers. Ze worden Otterhounds genoemd, omdat ze werden gebruikt om in meutes de otterpopulatie onder controle te houden. Otters waren een plaag voor de vissers, omdat hun favoriete voedsel de forel was.
De eerste Otterhounds werden aan het begin van de twintigste eeuw naar de Verenigde Staten gebracht en tentoongesteld op een show van de AKC in 1907. Men neemt aan dat er wereldwijd minder dan duizend Otterhounds in leven zijn, waarvan het grootste aantal in Groot Brittanië en de Verenigde Staten leeft en kleinere populaties in andere landen. Volgens schattingen leven er ongeveer driehonderd vijftig Otter Hounds in de Verenigde Staten en Canada.
In sommige lijnen komen heupdysplasie, elleboogdysplasie, trombocytopenie, hemofilie en maagtorsie voor. Ook worden er een aantal bloedingstoornissen vermeld. Overvoeren schaadt deze hond, omdat hij makkelijk aankomt.
Otterhounds leven langer dan tien jaar; er zijn gevallen bekend vanOtterhounds die ouder dan veertien jaar geworden zijn.
De Otterhound is een atletische, onafhankelijke, krachtige en zeer levendige hond. Hij is een allemansvriend, omdat hij vrolijk, beminnelijk en toegewijd is. Dit ras kan vertrouwd worden met kinderen, maar kan met kleintjes wel behoorlijk onhandig zijn. De Otterhound doet het goed met alle andere soorten honden, huisdieren, kinderen en mensen in het algemeen. Niettemin zal hij vaak andersoortige dieren najagen. Deze hond heeft een harmonieuze, luide en krachtige stem, die ver draagt. De Otterhound blaft niet uitzonderlijk veel. Ze houden van snuffelen en rondzwerven en hebben tevens de neiging om te snurken.
De Otterhound is nooit een ras geworden dat tot de categorie van traditionele huisdieren behoort en het is ook niet het meest goed luisterende ras dat er is. Omdat hij koppig van aard is, weigert hij afgericht te worden; het breken van de Otterhound vraagt veel geduld. De beste resultaten verkrijgt men met een zachte doch strenge hand. De Otterhound is een rustige aanwezigheid en kan dienen als een stille, maar betrouwbare metgezel. De Otterhound staat bekend om zijn toewijding aan zijn baas en is goed geschikt als gezelschapshond. Hij zal het waarderen als hij een kennel buitenshuis heeft. De Otterhound is een goede zwemmer en houdt ervan om in het water te zijn. Hij heeft een goede reukzin en is zeer geschikt voor de drijfjacht of voor het speuren.
De Otterhound verhaart gemiddeld en de vacht moet daarom regelmatig worden verzorgd. De vacht is weerbestendig en moet minstens een keer per week worden gekamd of geborsteld met een slicker brush en een metalen kam om vervilten te voorkomen. Zijn baard moet daarentegen vaker worden gewassen en geborsteld. De vacht moet om zijn natuurlijke uiterlijk te behouden niet worden geknipt. De vacht kan wel nu en dan worden geplukt. Ook aan de oren, tanden en nagels moet aandacht worden besteed.\
Schofthoogte
Reu 67 cm. Teef 63 cm.
Gewicht
30 - 55 kg.
Verschijning
Groot, vierkant.
Hoofd
Schedel: iets gewelfd.
Stop: duidelijk.
Neus: breed.
Ogen
Kleur: komt overeen met de vacht.
Oren
Lang.
Voorhand
Voorbenen: recht.
Lichaam
Borst: diep.
Ribben: gewelfd.
Rug: recht, breed.
Lendenen: gespierd.
Achterhand
Achterbenen: recht, gespierd.
Voeten
Groot. Zwemvliezen aanwezig.
Beweging
Soepel.
Kleur
Alle brakken kleuren.
Vacht
Lengte: 4 - 8 cm.
Hard. Ondervacht aanwezig.
Fouten
Kleur: wit, lever, wit met zwarte en bruine aftekeningen.
NB
Reuen: twee testikels moeten goed ingedaald zijn in het scrotum.\
Beschrijving
De Otterhound is een van de oudste Britse rassen. Het ras stamt onder andere af van de Chien de Saint-Hubert. De precieze afkomst is onduidelijk. De koning van Engeland Jan zonder Land (1199-1216) had een pack Otterhounds in gebruik. De Otterhound werd gebruikt voor de jacht te water en op land en in bijzonder op de otter. Toen de jacht op otters verboden werd dreigde het ras bijna uit te sterven. Gelukkig hebben fokkers in Engeland ervoor gezorgd dat dit unieke ras bewaard bleef. In het begin van de twintigste
kleurig grijs, zandkleurig, rood, tarwekleurig en blauw. Geringe witte aftekeningen op hoofd, borst, voeten en staartpunt mogen. Witte honden mogen geringe citroenkleurige, blauwe, of daskleurige aftekening hebben. Zwart en tan, blauw en tan, zwart en crèmekleurig incidenteel leverkleurig, tan en leverkleurig, tan en wit. Niet toegestane kleuren zijn leverkleurig en wit.
De Otterhound is een vriendelijke, zeer aanhankelijke, trouwe en zelfstandige hond. De dieren zijn lief voor kinderen. Beweging is echter een vereiste om de hond in goede conditie te houden. Tevens dient men te bedenken dat Otterhounds graag hun eigen stem horen.