Het is pikdonker als de zwarte labradors Sjors en Boy dinsdagavond laat in een Delfts parkje door hun baasjes worden uitgelaten. De twee honden ravotten wat met elkaar en gaan daarna slapen. Alleen, in de verkeerde mand...
Carole van Zetten en Mieke Timmerman uit Delft kunnen er 24 uur later, na uren zoeken door politie en Dierenambulance, om lachen. ,,Dit verwacht je toch niet? Maar ja, die honden lijken zó op elkaar", zegt Carole.
Ja, ze vond het wel vreemd dat haar Boy 's nachts als een wilde tekeer ging, continu uitgleed over het parket en het de volgende dag flink aan de stok kreeg met huiskat Lucky. ,,'Je hebt toch wel de goede hond meegenomen', riep ik nog voor de gein tegen mijn man."
Dat deze grap nog waar was ook, bleek uren later bij de dierenarts, waar de inmiddels behoorlijk ongeruste Van Zettens met de onophoudelijk jankende hond uit pure wanhoop naar toe waren gegaan.
Na het lezen van de hondenchip bevestigde hij wat ze al vreesden: deze labrador hoort op een heel ander adres thuis! ,,Toen pas zag ik ook dat deze hond geen witte vlek onder z'n rechterpoot heeft zitten, wat Boy wel heeft."
Na veel zoeken kon Carole, met Sjors aan de lijn, aanbellen bij de flat van Mieke Timmerman, een straat verderop. Daar lag 'Sjors' lekker in de mand. "Als een speer rende hij naar de deur", vertelt Mieke, die toen nog geen flauw idee had wat er aan de hand was. "Ik was perplex. 'Deze hond is van mij en ik heb die van jou', zei die mevrouw. Ik had niets gemerkt, moet je nagaan! Al vond ik de normaal zo drukke Sjors wel erg rustig..."
Dat Mieke in de wisseltruc tuinde, is niet zo vreemd: "Ik pas een paar dagen op, Sjors is van mijn zoon. Die weet nog van niks, hij zal het in de krant moeten lezen. Maar of ik ooit nog mag oppassen..."